Όλα στη ζωή σου μοιάζουν να είναι καλά. Παρόλα αυτά βρίσκεις τον εαυτό σου να μη θέλει να σηκωθεί από το κρεβάτι το πρωί. Το σώμα δεν συνεργάζεται, ίσως είναι σφιχτό και πιασμένο. Ίσως το μυαλό να είναι θολό ή με μια αίσθηση πως όσα έχεις να κάνεις μοιάζουν βουνό. Ίσως πιάνεις τη σκέψη σου να παραπονιέται και να δυσφορεί.
Παρότι εξωτερικά η ζωή φαίνεται λειτουργική, μέσα μας κάτι μοιάζει αποσυνδεδεμένο από την επιθυμία να ξεκινήσουμε. Δεν είναι απλώς κούραση. Είναι μια αίσθηση ότι το να ξεκινήσει η μέρα μοιάζει πιο δύσκολο απ’ ότι θυμάσαι τον εαυτό σου να ήταν παλιότερα.
Αυτό συχνά συνοδεύεται από μια εσωτερική σύγχυση:
«Αφού όλα είναι εντάξει… γιατί νιώθω έτσι;»
Κάποιοι από μας θα ρίξουν το φταίξιμο στις υποχρεώσεις. Σε όλα αυτά που είναι να γίνουν μέσα στη μέρα και μοιάζουν πολλά ή βαρετά ή πολύ απαιτητικά. Άλλοι θα κατηγορήσουμε τον εαυτό μας. <<Πώς έχω γίνει έτσι;>>, <<Εγώ φταίω που νιώθω έτσι>>, <<Κάτι δεν κάνω καλά>> κοκ.
Όλα αυτά όμως όχι απλώς δεν λύνουν το πρόβλημα αλλά φαίνεται να το δυναμώνουν, εγκλωβίζοντάς μας σε έναν κύκλο αδιεξόδου και απελπισίας.
Σου μοιάζει κάποιο απ’ αυτά οικείο;
Τι μπορεί να συμβαίνει
Αρχικά θέλω να κάνω πολύ ξεκάθαρο πως δεν είναι θέμα τεμπελιάς και πως δεν πηγαίνει κάτι στραβά με σένα.
Είναι σημαντικό πρώτα να αποκλειστούν ιατρικοί λόγοι υγείας. Πολλοί από μας έχουν έλλειψη σε βασικές βιταμίνες όπως την βιταμίνη D, μαγνήσιο, σίδηρο ή κάποια άλλη πάθηση που μπορεί να επηρεάζει. Ακόμα και ο τρόπος διατροφής ή η έλλειψη κίνησης, είναι παράγοντες εξαιρετικά σημαντικοί. Το σώμα χρειάζεται φροντίδα.
Αν έχεις αποκλείσει τους ιατρικούς λόγους και ξέρεις πως είναι κάτι άλλο αλλά δεν ξέρεις τι, συνέχισε να διαβάζεις…
Όλοι μας έχουμε βιώσει γεγονότα στη ζωή μας, που ήταν δύσκολα, μεγάλα ή βαριά για να τα διαχειριστούμε. Ίσως με τον καιρό τα γεγονότα σταμάτησαν να είναι μεγάλα αλλά πιάνουμε τον εαυτό μας να νιώθει πίεση ή δυσφορία και με μικρότερα.
Ίσως λέμε <<Άσ’ το αυτό στην άκρη. Δεν είναι σημαντικό>> ή λέμε <<Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ και μ’ αυτό τώρα. Έχω μεγαλύτερα ζητήματα>> . Πολλές φορές νιώθουμε πως είμαστε υπερβολικοί μ’ αυτό που σκεφτόμαστε ή νιώθουμε και κατακρίνοντάς το, το βάζουμε στην άκρη.
Όλη αυτή η εσωτερική πίεση, συσσωρεύεται. Δεν έχει επεξεργαστεί πλήρως και δεν έχει και διέξοδο.
Με τον καιρό βρισκόμαστε στο να δομείται μια καθημερινότητα που επικρατούν τα πρέπει, είναι λιγοστά ή και ανύπαρκτα τα <<θέλω>>, <<νιώθω>>, <<συνδέομαι>> και οι δυσκολίες και πιέσεις είναι πολλές και στομωμένες.
Οι ανάγκες δεν αναγνωρίζονται και δεν εκφράζονται, ούτε και καλύπτονται. Και νομίζω πως κάπου εκεί αρχίζουμε να χάνουμε το νόημα. <<Τι κάνω άραγε;>>, << Γιατί και για ποιον το κάνω;>>
Δεν είναι ότι δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε. Είναι ότι κάτι μέσα μας δεν βρίσκει εύκολα το λόγο να ξεκινήσει ή ο λόγος βιώνεται σαν υποχρέωση.
Η Σύγχρονη ζωή
Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στους γρήγορους ρυθμούς, στα πρέπει και στις απαιτήσεις που έχει η ζωή και η καθημερινότητα, που παγιδευόμαστε σ’ αυτό. Αναρωτιέμαι πόσοι από μας παίρνουμε λίγο χρόνο μέσα στην ημέρα μας απλώς για να κάτσουμε. Να αφήσουμε την ανάσα μας να υπάρξει στο φυσιολογικό ρυθμό της, να αφήσουμε το μυαλό μας να ξεκουραστεί. Από την άλλη σκέφτομαι, πόσοι από μας χαίρονται ή απολαμβάνουν ή διασκεδάζουν μέσα στη μέρα τους, στη βδομάδα, στο μήνα τους ακόμα.
Οι αγαπημένοι μας άνθρωποι; Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που να αισθανόμαστε ασφάλεια και εμπιστοσύνη; Μοίρασμα, κατανόηση και χαρά μαζί τους; Αν όχι, πώς θα καλύψω αυτές τις σημαντικές μου ανάγκες, κι αν ναι, πόσο χρόνο αφιερώνω μ’ αυτούς για να αισθανθώ, να ανατροφοδοτηθώ, να πάρω, να δώσω, να νιώσω;
Ίσως σκέφτεσαι <<Ποιός έχει χρόνο γι’ αυτά;>>. Ίσως πάλι σκέφτεσαι, <<Δεν υπάρχουν άνθρωποι.>>, << Δεν νιώθω κανέναν τόσο κοντά μου.>>, <<Είμαι μόνος.>>, <<Είμαι μόνη.>>
Δεν είσαι μόνος
Λοιπόν μάντεψε… Δεν είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που νιώθει και σκέφτεται έτσι. Κι αυτό αυτόματα μας κάνει να μοιραζόμαστε ένα κοινό συναίσθημα. <<Ωραία>>, θα μου πεις. <<Και τώρα τι κάνω;>>
Ίσως το θέμα δεν είναι να μπορούμε να μας παρακινήσουμε σε κάτι που δεν θέλουμε ή μας φαίνεται πολύ. Ίσως το θέμα να είναι να ακούσουμε τον εαυτό μας και όσα έχει να μας πει. Να παρατηρήσουμε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, τον τρόπο που μας μιλάμε, αυτά που μας λέμε. Όχι όμως με μια διάθεση κριτικής αλλά με μια διάθεση περιέργειας, ανακάλυψης και επαφής. Όχι με στόχο να αλλάξει ο τρόπος που ξυπνάμε και είμαστε μέσα στη μέρα μας αλλά γιατί αξίζουμε να ακουστούμε και να μας δώσουμε προσοχή και σημασία.
Τι έχει βοηθήσει εμένα
Αυτό που έχω δει να λειτουργεί σε μένα είναι αρχικά η αναγνώριση και η συνειδητοποίηση του τι είναι ακριβώς αυτό που με ενοχλεί / μου λείπει / με στεναχωρεί / με θυμώνει κ.ο.κ. Βρίσκω πολύ βοηθητική τη γραφή. Με βοηθάει πολύ να εξωτερικεύονται οι σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου, κι άλλες φορές αυτό είναι αρκετό, ενώ άλλες ”κουβαλάω” συνειδητοποιήσεις μαζί μου για μέρες, τις συζητάω στη θεραπεία μου ή/και τις μοιράζομαι με δικούς μου ανθρώπους.
Θα παραθέσω πιο κάτω μια μικρή άσκηση που μπορείς να δοκιμάσεις κι εσύ, αλλά στην περίπτωση που δεν μπορέσεις να την ακολουθήσεις ή για σένα δεν κάνει νόημα, δεν σημαίνει κάτι. Παρά τις ομοιότητές μας, είμαστε και διαφορετικοί. Κάτι που ταιριάζει σε κάποιον, δεν σημαίνει απαραίτητα πως ταιριάζει σε άλλους. Ίσως εσένα που δεν σου κάνει νόημα μια τέτοια διαδικασία, να σου ταιριάζει περισσότερο να πάρεις λίγο χρόνο με μια βόλτα στη φύση ή με μια κουβέντα μοιράσματος με ένα δικό σου άνθρωπο ή ακόμα και το να εκτονωθείς με κάποιο σπορ ή κάνοντας ένα αγαπημένο σου χόμπι.
Για σένα όμως που αισθάνεσαι πως δεν έχεις χρόνο αλλά κάτι θες να κάνεις και από κάπου να ξεκινήσεις, ίσως αυτή είναι μια καλή αρχή. Ή για σένα που σου αρέσει να γράφεις ήδη ή που σου φαίνεται ενδιαφέρουσα σαν ιδέα. Όπως και να έχει, χρειάζεται μόνο λίγα λεπτά μέσα στην ημέρα αλλά έχει την δυνατότητα να φέρει μεγάλες αλλαγές.
Την άσκηση αυτή την παραθέτω σαν αφορμή να μας ακούσουμε και ίσως να καταφέρουμε να ηρεμήσουμε λίγο το νευρικό μας σύστημα και να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας και όχι σαν μαγική λύση που θα εξαφανίσει τα προβλήματά μας.
Άσκηση αυτοπαρατήρησης
Πολλές φορές η αυτογνωσία, το να μας ακούσουμε, να μας καταλάβουμε, μοιάζει με κάτι μεγάλο. Όμως λίγα λεπτά μέσα στην ημέρα μας, αρκούν για να δούμε πως σκεφτόμαστε και τι μας επηρεάζει. Οι παρακάτω μικρές ασκήσεις αυτοπαρατήρησης μπορούν να βοηθήσουν να κινηθούμε προς μεγαλύτερη επίγνωση.
1. Παρατήρησε τις πρώτες σκέψεις της ημέρας
Πριν σηκωθείς από το κρεβάτι, αφιέρωσε ένα λεπτό για να αναγνωρίσεις τις πρώτες σου σκέψεις. Τι εμφανίζεται πρώτο; Άγχος; Ηρεμία που δεν θες να διακοπεί; Δυσφορία για όσα έρχονται και απαιτούν από σένα πράγματα; Δουλειά που δεν σου αρέσει; Κάτι που σε απασχολεί; Σήκω, κάνε τον καφέ σου ή κάποια άλλη πρωινή ρουτίνα που έχεις, ή και από το κρεβάτι ακόμα με ένα σημειωματάριο δίπλα σου, γράψε ό,τι έχεις στο μυαλό σου ή αισθάνεσαι, χωρίς να το κρίνεις. Αυτός ο μικρός πρωινός “καθρέφτης” δείχνει συχνά τον ψυχικό τόνο με τον οποίο ξεκινά η ημέρα.
2. Τρία λεπτά σιωπής το απόγευμα
Είτε κατάφερες να το κάνεις το πρωί είτε όχι, βρες μια μικρή παύση μέσα στη μέρα και κάθισε για τρία λεπτά σιωπής. Κλείσε τα μάτια, άκου την αναπνοή σου και άφησε τις σκέψεις να περάσουν χωρίς να μπεις στη διαδικασία να τις ελέγξεις. Μετά, σημείωσε μια λέξη ή φράση που κράτησες. Αυτή η μικρή “άσκηση ενσυνειδητότητας” αναδεικνύει όσα κουβαλάς μέσα σου.
3. Οι σκέψεις πριν τον ύπνο
Ίσως κατάφερες να πάρεις αυτά τα λίγα λεπτά μέσα στη μέρα, ίσως κι όχι. Όποιο κι από τα δύο κι αν συνέβη, ήρθε το βράδυ κι εσύ ετοιμάζεσαι να ξαπλώσεις και να κλείσεις τη μέρα σου. Γράψε τις 2–3 σκέψεις που σε απασχολούν περισσότερο. Είναι συχνά οι πιο ειλικρινείς, αυτές που δεν προλαβαίνουμε να κρύψουμε κάτω από τη βιασύνη της καθημερινότητας και των υποχρεώσεων.
4. Εβδομαδιαία ανασκόπηση
Στο τέλος της εβδομάδας, διάβασε τις σημειώσεις σου. Μπορεί σ’ αυτές να παρατηρήσεις επαναλαμβανόμενες σκέψεις, μοτίβα, αξίες, επιθυμίες, φόβους. Αν μπορείς, κάνε ένα ρόφημα και αφιέρωσε έστω 10 -15 λεπτά, σαν ένα ραντεβού με τον εαυτό σου. Σημείωσε τι προέκυψε και τι νέες σκέψεις μπορεί αυτό να φέρνει.
Υπάρχει κάποιο πρόσωπο που νιώθεις ασφάλεια να μοιραστείς κάποιες από τις νέες σου σκέψεις; Αν ναι, επικοινώνησε μαζί του ό,τι έχεις ανάγκη να εξωτερικευθεί. Ίσως πάλι επιλέξεις να κρατήσεις όσα αναδείχθηκαν, για σένα. Είναι κι αυτό εντάξει.
Το κλειδί της αυτογνωσίας
Αυτή η μικρή ρουτίνα αυτοπαρατήρησης μπορεί να γίνει ένα δυνατό εργαλείο αυτοβελτίωσης, γιατί σε φέρνει σε επαφή με το πως είσαι τη χρονική περίοδο που διανύεις.
Μέσα από λίγα λεπτά την ημέρα, μπορείς να χτίσεις μια βαθύτερη σχέση με τον εαυτό σου — μια σχέση που οδηγεί σε περισσότερη ηρεμία, κατανόηση και ψυχική ισορροπία.
Έχε κατά νου πως αυτό/α που θα προκύψουν, πιθανόν να μην είναι κάτι μεγάλο. Είναι ίσως πράγματα που θα διαπιστώσεις πως γνωρίζεις ήδη. Το να σταθούν όμως φανερά μπροστά στα μάτια μας και να μας επιτρέψουμε να τα δούμε και να τα νιώσουμε, είναι πολύ σημαντικό και αυτό που μας οδηγεί και στις αλλαγές.
Προσοχή & Φροντίδα… ♥
Αν δεις πως κάτι είναι πολύ επίπονο για σένα και νιώθεις πως ξεφεύγει από τον έλεγχό σου, μην διστάσεις να απευθυνθείς σε κάποιον ειδικό. Μπορεί και θα σε βοηθήσει.